De Vael Ouwe zonder ouwe

Ongeveer een half jaar geleden belde de ouwe Groenbroek met de vraag of ik samen met hem de Veal Ouwe tocht wilde rijden. Natuurlijk wilde ik dat en de 25e juni 2011 stond vanaf die dag geblokkeerd in de agenda.
Afgelopen donderdag belde mijn vader op om te zeggen dat de weersvoorspelling zeer slecht was en dat hij niet wilde rijden. Ik heb hem nog kunnen overtuigen de beslissing een dagje op te schuiven, maar vrijdag was het definitief. Geen Vael Ouwe dit jaar. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan en ik had de beslissing genomen om toch te gaan rijden, ondanks de regen.

Vandaag was het dan zover.
Ontbijten fiets in de auto en vol hoede moed onderweg naar de Gazelle fabriek in Dieren. Vanaf dat ik in de auto stapte was er regen. In Dieren aangekomen nog steeds regen. Bij de start regen. Tijdens de gehele rit; regen. 103km lang heb ik door de regen gefietst zonder ook maar een leuk groepje tegen te komen. Het eerste gedeelte was vrij vlak en dus niet zo erg om alleen te rijden. Toen de eerste hellingen kwamen had ik graag een groepje gehad, maar die waren er niet of nog langzamer dan ik. Vanaf de eerste heuvel had ik ook nog last van mijn knie, maar dat is voor latere zorg.
Na 3,5 uur rijden door de regen was ik weer terug in de Gazelle fabriek. Letterlijk deze keer. Want de finish was midden in de productiehal. Leuk om te zien, maar ik was zo doorweekt dat ik er snel doorheen ben gewandeld en mijn laatste stempel heb gehaald. Na het krijgen van het herinneringskruisje was het tijd om naar huis te gaan voor een warm bad. Toch een leuke dag, maar hopelijk volgend jaar droog en met de ouwe Groenbroek.

Waar is de tijd

De tijd, de tijd, waar is toch de tijd gebleven.
Gezinsuitbreiding doet je besef van tijd veranderen. Een dag heeft geen 24uur meer maar 1,5 tot 3 uur en dat gaat continue door. Onze kleine man is nu 9 dagen oud en alles draait om hem. Is het tijd om te eten. Is het tijd om hem in bed te leggen. Is het tijd om hem wakker te maken.
Wat kan een baby je leven ineens veranderen. Het is vermoeiend, maar de warmte en liefde die zo’n mannetje je nu al kan geven is onbetaalbaar. En dan die grote ogen die je aankijken en de eerste glimlachjes doen je smelten en alle slaaptekort snel vergeten.
Wat ben ik blij met onze kleine grote man. In de buurt van Sverre ken ik geen stress en word ik rustig.
Klein wereldwondertje ik hou van je.

Up to date

Wat gaat de tijd snel. De 100km fietsen ben ik nu meerdere keren ruimschoots gepasseerd. Afvallen gaat gestaag verder en ik ben door mijn proeftijd heen. Maar het allerbelangrijkste is de geboorte van onze zoon Sverre. Daar zal de komende tijd ook mijn prioriteit liggen, dus verwacht niet teveel updates.

De weg naar 100km fietsen is lang.

Vandaag zou het dan eindelijk gaan gebeuren. 100km fietsen op de racefiets. Gisteren ging helaas niet door, omdat fietsmaatje Peter een vervelende ontsteking heeft opgelopen. Gelukkig stelde fietsmaatje Richard voor dat ik vandaag dan eindelijk mijn 100km kon gaan halen.
Samen met Boemels Remco en Gerald om 08:30 uur verzamelen bij de Peugeot garage in Bommel voor een rondje Brabant.
Onderweg naar Bommel dacht ik een lekke band te hebben, maar nee het was een slag in mijn achterwiel. Om mij toch de 100km te gunnen heeft Richard een remblokje verwijderd zodat ik naar Den Bosch kon fietsen, want daar zit een fietsenmaker die op onze route ligt. Nadat we bij de fietsenmaker waren aangekomen werd al snel duidelijk dat de tocht voor mij een eenzame terugtocht zou worden. 3 spaken los en een fietsenmaker die hem op zijn vroegst morgen klaar kon hebben, betekende voor mij een vervroegd afscheid van de mannen.

Toch nog 40km op de teller bij terugkomst in Rossum en slecht nieuws na aankomst bij Rijwielhandel Juijn. Henry gaf aan dat mijn trouwe stalen ros nu echt aan vervanging toe is. Hij kan nog wel een keer alle spaken vervangen, maar hoe lang houden ze het deze keer uit. Ook is er behoorlijk wat speling op het balhoofd en dus zit er niets anders op om vervroegd afscheid te nemen van mijn trouwe maatje.
Dit stond natuurlijk wel op de planning, maar dan aan het einde van dit seizoen. De keuze was vorig jaar al gemaakt en dus zal er binnenkort een nieuwe Trek 2.5 Triple mijn nieuwe fietsmaatje worden. Zodra ik door mijn proeftijd ben zal ik deze gaan bestellen. Tot die tijd ga ik mij de komende weken verplaatsen op de groene Koga van Sietske. Ook een stalen ros en gelukkig ook mijn framemaat.
De fiets staat nu in Amsterdam bij Marjolijn, maar morgen kan ik hem ophalen in Utrecht. Daarna weer lekker fietsen. De ritjes met de Boemels en de Wielerland4challenge kunnen doorgaan dit weekend.

Op naar de tochtjes van 100km en verder!

Bedankt trouwe gazelle voor alle mooie kilometers die je pa Groenbroek en mij hebt gegeven.

Rondje Groningen

23 maart. De dag dat ik mijn verjaardag vier en dat altijd samen met mijn vader mag doen. De oude Groenbroek werd 65 en wilde graag een keer samen met mij een rondje fietsen. Het was minimaal 15 jaar geleden dat we samen hebben gefietst en dus de fiets meegenomen naar Groningen.
Na aankomst gauw de familie gedag zeggen, fiets prepareren, omkleden en snel op pad. In Groningen is het altijd 5 graden kouder en dat was goed te merken. Ook de wind was aardig krachtig, maar dat mocht de pret niet drukken. Vaders had een mooie route uitgezet van 40 km met een paar leuke en steile bruggetjes en viaducten. De route liep als volgt: Scheemda-Midwolda-Oostwold-Blauwe Stad-Beerta-Finsterwolde-Blauwe Stad-Scheemda-Midwolda-Scheemda.
De oude Groenbroek had af en toe war moeite met de wind en voor mij was het een eer om hem lange stukken uit de wind te houden.
Al met al een lekkere 42km gekoerst en een super gevoel om samen met mijn vader weer eens te hebben gereden.

Eind juni gaan we samen een tocht van 100km maken met klimmetjes over o.a. de Posbank http://www.vaelouwe.nl/ Ik heb er nu al veel zin in al zal het voor mij als niet klimmer redelijk zwaar worden. Misschien wil mijn vader me dan wel op sleeptouw nemen?

Heerlijke “wormen” dag

Wat een heerlijke dag vandaag.
Vroeg uit de veren om samen met Danique een rondje Gorinchem te fietsen. Het was wel koud vanochtend, maar D. had al aangekondigd met korte broek te fietsen en dan kan ik natuurlijk niet achterblijven. De tocht naar Gorinchem verliep goed en we hadden er lekker de vaart in. Niet teveel last van de wind en de zon kwam langzaam door de wolken heen. Nadat we de Merwedebrug hadden beklommen en weer koers zetten richting Zaltbommel kregen we te maken met een onaangenaam hardere wind die overal vandaan leek te komen. Het was dan ook amper mogelijk om D. goed uit de wind te houden.

En opeens waren ze daar: de geheimzinnige ranzige wormen. Uit het niets zaten ze op je been of aan je vinger. Het leek wel of ze door de wind werden meegevoerd.

In de laatste 10 kilometer ging het ook mis met D. Ze kreeg last van haar rug en uiteindelijk zijn we maar even gestopt om de rug te strekken. Waarschijnlijk nog geen optimale fietshouding op haar nieuwe fiets en pedalen met fietsschoenen zal waarschijnlijk al wel een verbetering gaan opleveren.

Eindelijk was daar de laatste klim van vandaag over de Waalbrug en D. kon afdalen naar huis. Voor mij nog even de laatste 7km tegen de wind in over de dijk naar huis.

Wel weer lekker 76km gefietst en wat is het toch heerlijk om niet alleen te fietsen. Na mijzelf en de fiets te hebben ontdaan van heel veel vieze wormen, tijd voor een verdiende warme douche.

Nu lekker de rest van de dag genieten van de zon en Milaan-San Remo volgen.

Nederland Doet

Vanochtend vroeg uit de veren om als vrijwilliger mee te helpen bij Tennisvereniging Huros in Rossum. Dit in het kader van de landelijke actie Nederland Doet commercial NL Doet

Om half negen had iedereen zich verzameld in de kantine voor een kop koffie en uitleg over de werkzaamheden. Nadat de taken waren verdeeld ging iedereen fanatiek aan de slag.

Na een hele ochtend hard werken door iedereen, is er veel werk verzet en ziet het terrein er weer tip top uit en kan het tennis seizoen weer starten.

Alle vrijwilligers bedankt en natuurlijk ook de Rabo Bommelerwaard die ons super hebben meegeholpen en ons hebben gesponsord met een kruiwagen.

WV Salt Boemel

Ik ben lid geworden van de wielerclub in Zaltbommel.
Van nu kan ik iedere zondag meerijden met de mannen en vrouwen van Salt Boemel. Ook zijn er mogelijkheden om op dinsdag-, woensdag- en donderdagavond te trainen, maar daar durf ik nog niets van te zeggen. Straks met mijn nieuwe baan en de kleine uk moet ik nog maar zien waar ik de tijd vandaan ga halen. Ook Sietske heeft aandacht nodig en ook zij wil straks weer lekker fietsen. Moet allemaal goed gaan komen. Nu eerst clubkleren regelen  ze zien er in ieder geval goed uit.

Marjolijn fietst

Wat een geweldige dag vandaag. Mooi weer en een leuke rit op de racefiets in het vooruitzicht.

Vanmiddag wilde Marjolijn graag een keer samen met mij fietsen om te kijken of ook zij beschikt over het virus genaamd Wielrennen.

Nadat ik vanmiddag de beide fietsen netjes heb geprepareerd kwam Marjolijn om 15:50 in Rossum aan.

Snel omkleden en gelukkig de kleding van Sietske zat als gegoten. Even zadel en clips afstellen en we konden gaan.

Een klein rondje Bommelerwaard had ik in gedachten en Marjolijn vond het geen probleem om een kleine 40km te rijden.

Ik gok er op dat ze zich niet wilde laten kennen

We volgden vanuit Rossum de dijken langs de Maas, via Kerkdriel, Hedel, Ammerzoden, Well en Aalst naar Zuilichem.

Net voor Zuilichem reden we nog even verkeerd, maar dat was een foutje van mij. Ik zag een boerenpad (zeer mooi asfalt) aan voor een parallelweg. Deze lag alleen 3 km verderop. Nadat we weer op de goede weg zaten en een zeer harde tegenwind te verduren kregen, heb ik besloten om niet via de Waaldijk terug naar Rossum te rijden. Vanuit Zuilichem zijn we binnendoor naar Gameren gekoerst. MArjolijn begon het nu toch echt wel heel erg zwaar te krijgen en als echte Gentleman heb ik het uit de wind houden afgewisseld met een licht duwtje in de rug. Om Marjolijn toch te laten genieten van de omgeving zijn we vanaf Zaltbommel over de Waaldijk naar Rossum gereden.

Nog een mini tussenstop  bij Arie en Mimi voor een snelle groet en een foto en rap door naar huis waar een warme douche stond te wachten.
Na het douchen had Sietske er voor gezorgd dat er een heerlijke maaltijd met een goed glas wijn stond te wachten op ons. Dat hadden we natuurlijk ook wel verdient na een kleine 50KM fietsen!

Na het eten alle fiets benodigdheden bij Marjolijn in de auto, met de plechtige belofte dat er veel gefietst gaat worden de komende tijd.

Dus Amsterdam en omstreken u bent niet gek als deze snelle meid u voorbij komt flitsen.

Ik kijk nu al uit naar een fietstocht rondom Amsterdam.

Marjolijn succes en hopelijk krijgt het virus jou ook te pakken

Nieuwe auto

Bij een nieuwe baan hoort natuurlijk ook een nieuwe auto.

Tja en wat ga je dan kiezen uit het lijstje van de baas?

Ga je voor uiterlijk, comfort, 20% of 25% bijtelling, ruimte, enz.

Na een een paar avonden op auto sites was er een shortlist met de volgende 3 auto’s:

1. Renault Laguna Estate 1.5 dci Expression (25%)
2. Volvo V50 D2 Sport (20%)
3. Skoda Superb sedan 1.6 TDI Greenline Comfort Businessline (20%)

De lokale dealers bezocht en natuurlijk afspraken gemaakt voor een proefrit.

En natuurlijk had geen enkele dealer de juiste auto staan.

Bij Volvo kregen we een S40 mee, wel een D2, maar toch een andere auto. Bij Renault wel de juiste uitvoering, maar een veel sterkere 2.0 dci en bij Skoda een full option aangeklede Superb Combi, maar wel met de 1.6 TDI Greenline motor.

Als eerste met de Skoda gereden en wow wat een heerlijk rijdende auto. Ok, de motor is niet de meest sterke, maar hij komt gemakkelijk met het verkeer mee. En dan het comfort, de stilte en het overzicht op de weg. Petje af en boven verwachting. De ruimte in de Combi is natuurlijk overweldigend groot, maar ook de Sedan/Hatchback heeft een zeer grote kofferbak met bijna 600 liter inhoud. In de showroom stond gelukkig wel een sedan in de uitvoering die ik mag rijden en dit zag er allemaal goed uit. Nog steeds verwonder ik mij over de ruimte achterin. Ik kan met mijn benen over elkaar achter mijzelf zitten!!

Op naar de volgende dealer. De Volvo.

Zoals gezegd een S40 ipv V50, maar tot en met de achterbank natuurlijk dezelfde auto. Motorisch een waar genot om in te rijden die D2 motor. Zeer sterk, maar voor mij te sportief. Je hebt continue het gevoel dat je sneller wil rijden, even terugschakelen en inhalen.Geen onoverkomelijk probleem natuurlijk, want ik hou wel van doorrijden. Alleen ik kreeg hoofdpijn tijdens het rijden en Sietske werd misselijk tijdens het rijden. een gevoel wat wij heel sterk herkenden uit mijn vorige auto (Opel Astra GTC) door het lage schuine raam. Een echte tegenvaller en reden om terug te rijden naar de dealer. Het duurde even voordat we weer werden geholpen, dus mooi de tijd om de binnenmaat op te meten van de V50 in de showroom. Niet iets waar je heel vrolijk van gaat worden, als je in acht neemt dat er een kinderwagen en toebehoren, Boodschappen en racefietsen op regelmatige basis mee vervoerd gaan worden. Verder heeft de Sport uitvoering die ik mag rijden een karige uitrusting. Geen Navigatie aan boord en geen dakrails voor de skibox. Wel een carkit en een subliem audiosysteem. Eindelijk was daar een verkoper en deze zorgde er hoogstpersoonlijk voor dat de Volvo van de shortlist is verwijderd. De verkoper deed alsof wij gek waren en dat onze ervaringen echt nog nooit door iemand waren ervaren. Het interesseerde hem blijkbaar niet of wij de auto wilden kopen of niet.

Door naar de Renault garage, waar we met open armen werden ontvangen. Na een kort gesprekje en wat papierwerk konden we gaan rijden. Helaas niet de 1.5 dci die ik mag rijden, maar wel de 140PK sterke 2.0 dci. Een fijnerijders auto de Renault en zeer compleet uitgevoerd. 17″ velgen, Navigatie, carkit, half leder, dakrails, keyless entry, enz enz. Nadat wel allebei een tijdje hebben gereden was het tijd voor de binnenmaten. Voorin veel ruimte, achterin goede zit, maar toch bijna met de knietjes tegen de voorstoel. Achterbak redelijk groot, maar niet echt veel praktischer dan de kleinere Volvo bak. Wel een volledig vlakke laadvloer, maar hoe vaak heb je dat nodig als je schoonvader een Fiat Doblo heeft. Al met al een fijne wagen, maar wel de duurste door zijn 25% bijtelling. Het gaat een lastige keuze worden.

Uiteindelijk de knoop doorgehakt. het is de Superb geworden.

Een auto met de meeste waar voor je geld en met de optionele dakdragers een volwaardige reisauto die niet onder doet voor menigeen stationwagon. De kleur is zwart geworden en hopelijk is hij er eind mei begin juni. Nu alleen nog even afwachten wat voor voorloop auto ik krijg van de leasemaatschappij, maar dat weten we 1 april.